bittersweet symphony
Goig de ser una espurna,
s’intueix la claror
sota la llum diürna,
i vesteix cada racó
amb una carícia temuda.
Si de bon gran sa fa princesa,
contagia la sang de sa reialesa,
falsa modèstia pintada de negre,
desig inconscient de romandre desperta.
No vol pintar més núvols,
ara que plou el dia arrossega,
al mar de sa tristesa,
omplert de cada inconsciència.