la seua pell
D’ençà que aclucà l’ull,
tot sa tornà més pur,
i un xic massa tard,
desconèixer el seu orgull.
Sa ment volava per la plana,
gaudia un nen petit de l’alçada,
de l’olor dels núvols,
d’un paisatge que s’estimava.
Vora la caiguda romangué inquiet,
si no se la veu asseguda no vol tancar l’ullet,
que un mirall trencat no embruta la seua pell,
més que l’odi que fingia amagat sota un anell.